Ateşin Kalbi

Cennetsel Düşler

Tane tane çiseliyor yağmur,

esrik yalnızlığın bakışları arasında.

İsyan gülüşlü güz mevsimi,

tebdili şaşınca zaman,

kilitlenir demir kapılar.

Ormanın koyu karanlığına çekilir düşler.

Paslı ranzalar,

nemden çürümüş yataklar.

Ve irinli duvarlar,

soğuk koğuşlar.

İçinde, inancı hakikate dönüştüren mürşitler.

Uğultu büyütür dehlizleri.

Diz  boyu  çığlık…

Zindan mı karanlık, dünya mı?

Düşler mi  yaralı, ruhlar mı tedirgin?

Nicedir cevapsızdır bu sorular.

Sükut helâk etmiş yalnızlığı.

Hüzün bir cellad rolünde,

Pençesinde öğütüyor zamanı.

Pusu atıyor yalnızlık, tuzaklar peş peşe.

Çatınca gece vakti,

boy veriyor düşlerin döl yatağında;

Berfinler, nergisler, sümbüller…

Boy boy çığlık çiçeği, şimşirler,

güzelliğiyle erguvanlar,

gün  batımının nefesli vuruşunda.

Bir süveydadır kalbimde

dingin bir ırmakta yüzer.

Akar üzerime yıldızlar,

dağları ormanları, nehirleri andıran,

patlıyor tomurcuklar

yüreğimin sol köşesinde.

Pencereye dayalı dirseğim.

Seyrediyorum uzun uzun,

avucumda sıkılı parmaklıklar.

Kalbim kırlangıç telaşında.

Buz kesilmiş paslı pervezeler,

salkım saçaklar.

Durmadan çoğalıyor,

düşlerle gizliden sevişen göçebe yıldızlar.

Üç-beş-on-yüz…  öylesine  şen  sarmaş  dolaş.

Başlıyor dansları

belki de isyandır  en  hasından.

Yaklaşıyorlar  hınzırca,

üstüme üstüme geliyorlar.

Ritme uyuyor damarımdaki  kan,

mecrasından çıkan ırmak gibi.

Kapılırım firari duyguların tılsımına,

daha öpüşmeden yıldızlar

taneleri sızlar yağmurun.

Dokundukça yüreğime taneleri

alev yükseliyor usumdan.

Bir düş tansığıdır.

Durmaz,

akar kapısını araladığım cennetsel düşler...

Yırtıldı Ölüm Zarı

1

Uykuya dalmış sükutu şehir.

Sessizliğe gömülü zindan.

Aniden koğuşlara daldı idam mangaları,

kasvetli bir şafak vaktinde.

Bombalar atılıyor peş peşe!

denenmemiş, seyyah…

Seriye bağlanıyor makinalı tüfekler

menzilinde tutsak.

Savunmasız eli kolu bağlı insanlar

iradeleriyle kucak kucağa.

Kimisi ölüm döşeğine gömülü,

Kimisi irinli ranzaya yapış yapış,

2

Alev kustu dehlizler,

şehri saran gri duman,

kat kat aşar zindanı,

içinde tutuşan nice can.

Kimisi kömür parçası oldu,

betonda köz deryası.

Derisi soyulmuş kimisi,

bir boydan dirhem dirhem yarısı

Ve söz kırıldı

Tabut tabut taşınıyor cansız bedenler,

Kana susamış çakallar umarsız

Şehri inletir yükselen çığlıklar!

Ayazda yırtıldı ölümün ince zarı,

kırıldı kolum-kanadım.

Tutuştu bedenim zindanda,

beni bombalar vurdu tekmil ile.

Kurşunlar şakağımda durur.

kala kala,

Çığlık silsilesi taşıyan yarım bedenim,

ve katliama teşne,

kanlı manşetler kalır usumda.