Papatya

İnsanoğlu doğar yaşar ve ölür. Bu üç evrenin ortasında bulunan yaşam, insan için en önemli ve belirleyici olanıdır. Hayat sözcüğü ile de ifade edilen bu olgu, sevinç ve hüzün arasındaki gelgitlerden meydana gelir. Bir yanı sevinç iken diğer yanı hüzündür. Aşk, sevinç kavramı içinde yer alabiliyorken aynı şekilde hüzün kavramı içinde de yer alabiliyor.

Hayal ve gerçek arasında kalmış birisi, hiçbir şeyden emin olamaz. Tıpkı uyku ile uyanıklık arasında olan kimse gibi. Böyle birinin gördüğü şeyler gerçek ve hayal arasındaki gelgitlerden başka bir şey değildir.

 Kadere inanan biri, kaderi yaratan ilahi bir gücün varlığına da inanır. Ve  inandığı bu ilahi gücün, hiç ummadığı bir esnada, ummadığı bir yerde ona kapıyı sonuna kadar açabileceğine de ...

Açılan bu kapı sevinç kapısı olabileceği gibi hüzün kapısı da olabilir. Ama önemli olan kişinin daha sonra  bunu neye evirip çevirebildiğidir.   

Kişi her iki tarafa açılan bu kapıdan girerken sırtını ilahi bir güce dayayabilir. Buna rağmen kendisine açılan bu kapıdan girerken kendini neyin beklediğini kestiremez. Bu yüzden sonunda bir tercih yapmak zorunda kalır.

Kitabın kahramanı olan Botan ve Papatya da açılan kapıdan girerken bir tercih yapmak zorunda kalacaklardır. 

Gerçek bir hikayeden esinlenerek yazılan bu kitap, yazarın kaleminde şekillenmiştir.