Şiirlerinde aşkın en sessiz halini, ayrılığın en derin sızısını ve insan ruhunun incelikli kırılmalarını işleyen şair, dilindeki içtenlik ve imgelerindeki ruhsal derinlikle birçok okuyucunun yüreğine dokunmaktadır. 

bahar

gözlerin kuş cennetinin

arka bahçesi

çakıl taşlarına vurur

yüzündeki çizili dal

zaman

bir hatıra

mavi küpelerin

kulakların da sırma

bildim onu

çocuklar

adı bahar

kışları kar altında büyür

geceleri ağlar

mavinin yazgısına,

gündüzleri

yüzüne küs düşer,

tedirginim

karakol değil

bir damla göz yaşıdır

beni karartan

hırçın kıpırdanışlar

yüzüne bakarken

sen keman çal

flüt çal

bırak bin yıl geçsin

yüzün yüreğimde kal

bildim onu çocuklar

adı bahar.