Tenin Alfabesi

ayrılık dediğin, ruhun teninden ağır ağır sökülmesidir,

dikişleri patlamış bir hasret gömleğinin

sahipsiz kollarıyla döver durur boşluğu.

hasret dediğin; yakıcı bir kor değil artık,

içine buz katılmış bir yalnızlık şarabıdır şimdi;

yudumladıkça çölleşen, sustukça kanatan bir zehir.

büyütür de her veda kendi karnında  bir “elveda”cenini

kimse bilmez o kelimenin hangi boşluktan aşağı

kendi kıyametine düştüğünü…