YARALANMASIN DİYE

2020 yılının 17 Haziranı

Gözlerimi açıyorum

Konuk yatağımda

Puslar içinde

İstanbul şehrinin sabahı

Bir haber düşmüş

Telefonumun mesaj kutusuna

Gökkuşağı içinde

Bir fotoğraf

Sara Hiyazi

Mısırlı kadın

Kendi elleriyle son yolculuğuna giderken

“Güçlü Değilim Beni Affedin”

Notunu bırakmış kardeşlerine

Bir de

“Acımasızsın ama seni af ediyorum” demiş

Bu dünyaya

Sara Mısırlı feminist aktivist

Gökkuşağı sallamış

Bir konserde

Tutuklamışlar

İki bin on yedi yılının bir gününde

Sara karanlık bir hücrede

Gözleri bağlı işkencede

Suçu gökkuşağı renkler

Bedeni hoyrat ellerde

Yaralar açılıyor ruhunda

İki bin on yedi yılında

Kapanmayacak

Sara sürgünde

İki bin yirmi yılının haziran ayında

Dünyanın Kanada ülkesinde

“Dayanamıyorum” diyor

Bıraktığı notta

Puslar içinde

İstanbul şehrinin sabahı

Gökkuşağı fotoğrafına bakıyorum

Sara’nın

Nice Sara’lar geliyor bakışlarıma

Bin dokuz yüz seksen iki yılında

İstanbul şehrinde

Gözlerim bağlı

Kollarım askıda

Kulaklarımda

Yan hücrede bir kadın sesi

Adı Güneş

Onurun direncinde

Haykırıyor

Hoyrat ellerin dokunuşuna

Pis sırıtışlara

Haykırıyor

Zaman durmuş

Pis ellerin dokunuşunda

Onurun direncinde

Durmuş zaman

An an gün gün

Nice Güneşlerin, Beritanların, Saraların

Bedenine dokundu

Bütün coğrafyaların hoyrat elleri

Dokundu

Kanattı

Yaralar açtı ruhlarında

Katletti

Gözlerim doluyor

Konuk yatağımda

Bağırmak istiyorum

Ev sahibim uyuyor

Yan odada

Ve usulca mırıldanıyorum

Sara’nın fotoğrafına

Belki sen duymadın ama

Şimdi İstanbul şehrinde

Yürüyoruz be sevgili Sara

“Hep birlikte

Yürüyoruz”

Diren diren yürüyoruz

Yeni Güneşler, Beritanlar, Saralar

Yaralanmasın diye