Bihușta Xulam

“Mirov gava ku xwe pir mezin dibîne, dixwaze cîhana
dora xwe jî mezin bibîne. Lê dibe ku cîmeta rastîn di
nav dilovaniya biçûk a li hemberî jiyanê de veşartî be.”

Di şanoya Bihușta Xulam de, mirov ber bi rêwîtiyeke nedîtî ve diçe. Guneh û xeyalên piçûk ên mirovekî ku hem li ser rûyê erdê û hem jî di hişê xwe de rêçizika “xulamtiyê” hildigire. Lehengê sereke, Qutbedîn (Xulam), temsîla mirovekî bindest, feqîr û di heman demê de yê ku ketiye bin bandora tirsa mela û axayan dike. Xulam, ji tirsa mirinê û di nav alozîya pirsên milyaketan de çavên xwe di tabûtê de vedike, trajîkomediya pîrozî êdî dest pê dike. Mîzah di vê berhemê de ne tenê ji bo kenandina xwîner e; wekî amûreke tûj e ku bi rêya wê tabûyên li ser ol, laşê mirov, zayend, otorîte û tirsên rojane tên pûç kirin.

Xulam, bi zimanê devokî yê herêma Qoserê diaxife. Ew xwe nezan dibîne. Loma bi wêrekbûneke mezin hemû pirsên mejûyê xwe direşîne holê. Fermo, kerem bikin. Bixwînin, ka Xulam ji pirsên xwe yî wêrekî bersivên ku dilê wî rehet dike dibîne an na…