Yıldızların Yok Olduğu Zaman

 Çağın nesnel gerçekliği ve Fütürizm’in ilkelerin den hareketle; çalışan, eğlenen ve ayaklanmalara neden olan insan kitlelerini,  çağdaş başkentlerdeki renkli ve çok sesli devrimci akımları, göğe yükselen dumanlarıyla bulutlara asılı duran fabrikaları, kısaca hayatın her öznesini duyumsayarak bunu şiirinde bütünleştiren Cem ERDEVECİLER.

              Bu bilinçle şiirini tüm olumsuzluklardan arındırarak bireyselden topluma bir köprü kurmanın uğraşı içinde öncülüğün bilincinde olduğunu bir kez daha gösteriyor.

         Cem ERDEVECİLER'in şiirleri okurken bireyselden toplumsala ulaşma çabasını yüreğinizde duyumsayacak ve günümüze tanıklığına ortak olacaksınız.

Göğe çekilen pankartlar şiir gibi titreşiyordu rüzgârda,

Gökyüzünü okşuyordu

 Bir işçi çocuğunun gülümsemesi.

Zaman sustu:

Çatlayan duvarlarda paslı bir çalar saat

Kurşun bıraktı boşluğa

Yirmi dört beden düşer yere

Umut anlından vurulur, kanla ağırlaşır pankartlar

Çocuğun oyuncak ayısı

Bir de yanında işçi kasketi kaldı geride…

“Kim gömdü sabahı alnımıza’’